رشد قابل‌توجه نرخ‌های جهانی متانول و اسید استیک، فرصت تازه‌ای را پیش روی پتروشیمی فناوران قرار داده است؛ فرصتی که در صورت تداوم شرایط مساعد بازار و بهبود عملکرد عملیاتی شرکت، می‌تواند به تقویت درآمدها و بهبود جایگاه فناوران در صنعت پتروشیمی و بازار سرمایه منجر شود.
بررسی نرخ‌های فروش نشان می‌دهد که قیمت جهانی اسید استیک تولیدی شرکت از محدوده ۴۰۰ دلار به حدود ۸۰۰ دلار رسیده و نرخ متانول نیز از مرز ۴۰۰ دلار در هر تن عبور کرده است. برآوردها بر مبنای نرخ تسعیر ارز نیما، قیمت فروش اسید استیک را به حدود ۱۳۶ میلیون تومان در هر تن می‌رساند؛ رقمی که فاصله چشمگیری با نرخ ۲۹ میلیون تومانی ثبت‌شده در آذرماه سال گذشته دارد. البته میزان اثرگذاری این رشد بر درآمد و سودآوری شرکت، به نرخ‌های تحقق‌یافته فروش، حجم صادرات و فروش داخلی و هزینه‌های تولید بستگی خواهد داشت.
در چنین شرایطی، افزایش نرخ محصولات می‌تواند فرصتی مهم، هرچند وابسته به تداوم شرایط بازار، برای مدیریت شرکت باشد تا با استفاده از ظرفیت‌های موجود، تولید و فروش را به سطوح بالاتری برساند و بخشی از جایگاه ازدست‌رفته فناوران را در صنعت و بازار سرمایه بازیابی کند. تحقق این هدف، علاوه بر بهره‌مندی از قیمت‌های مناسب، به پایداری تولید، مدیریت هزینه‌ها و توانایی شرکت در تبدیل رشد نرخ‌ها به درآمد و سود عملیاتی وابسته است.
از سوی دیگر، روند تولید شرکت نیز در ماه‌های اخیر نشانه‌هایی از بهبود را نشان می‌دهد. حجم تولید فناوران از حدود ۳ هزار تن در اردیبهشت‌ماه به ۴۴ هزار تن در شهریورماه افزایش یافته است. این رشد قابل‌توجه می‌تواند نشانه‌ای از بازگشت تدریجی ظرفیت تولید شرکت باشد؛ با این حال، برای ارزیابی پایداری این روند باید عملکرد ماه‌های آینده و میزان تحقق ظرفیت عملیاتی شرکت را نیز دنبال کرد.
در مجموع، هم‌زمانی رشد نرخ‌های جهانی با افزایش تولید، شرایط مساعدتری را برای پتروشیمی فناوران فراهم کرده است. اکنون مسئله اصلی این است که آیا شرکت می‌تواند از این فرصت برای تثبیت تولید، افزایش حجم فروش و بهبود پایدار عملکرد مالی خود استفاده کند یا خیر؛ موضوعی که پاسخ آن در گزارش‌های عملکرد ماه‌های آینده روشن‌تر خواهد شد.
آقای شهیدی‌پور، مدیرعامل محترم تاپیکو؛ موافقت با استعفای حسین رفیق‌دوست، آن هم در شرایطی که از کارنامه او در حوزه تولید و فروش دفاع می‌شود، پرسش‌های جدی درباره منطق این تصمیم ایجاد می‌کند. آیا این تصمیم حاصل ارزیابی مدیریتی و ضرورت‌های سازمانی بوده یا فشار مدیران بالادستی و فضای رسانه‌ای در آن نقش داشته است؟ تاپیکو برای حفظ مدیران کارآمد خود چه خط قرمزی دارد و استقلال تصمیم‌گیری در این مجموعه تا چه اندازه جدی گرفته می‌شود؟ اگر مدیری در دوره مسئولیت خود عملکرد قابل دفاعی داشته، انتظار می‌رود پیش از موافقت با جدایی او، دلایل و پیامدهای این تصمیم شفاف شود. آقای شهیدی‌پور، مسئله فقط رفتن یک مدیر نیست؛ مسئله این است که آیا تاپیکو در حفظ نیروهای مدیریتی خود بر مبنای کارنامه تصمیم می‌گیرد یا در برابر فشارهای بیرونی عقب‌نشینی می‌کند؟ پاسخ روشن به این پرسش‌ها، حق سهام‌داران و افکار عمومی است.
دیدگاه خود را ارسال کنید